Als wij niets doen, wie dan?

Als wij niets doen, wie dan? Die zin maakte indruk toen ik onlangs de musical Soldaat van Oranje bezocht.

Vandaag liep ik in Amsterdam een podwalk over Joods Amsterdam. Het was een wandeling door de wijken rond het Waterlooplein, een gebied vol met herrinneringen aan de Tweede Wereldoorlog. 

Wat een vreselijke tijd was dat. Gelukkig kwamen onze bevrijders en stonden ook Nederlanders op tegen onrecht.

Dezer dagen was de online te doorzoeken lijst met NSDAP-leden in het nieuws. Bij het bezoek aan de website van het Amerikaans Nationaal Archief vond ik ook een namenlijst van Nederlanders die geallieerden hebben geholpen en daarvoor in de vorm van een Grade V-certificate zijn bedankt door opperbevelhebber, later president Eisenhower. Twee ooms van mijn moeder hebben zo'n certificaat ontvangen.

Over Jan-Willem Evertsen, wonend aan de Maanderdijk 16 in Ede, lees ik dat hij als lid van de Binnenlandse Strijdkrachten op 21 oktober 1944 deelgenomen heeft aan een groepstransport van parachutisten van de schaapskooi aan de Zecksteeg 12 in Ede naar Nol in 't Bos in Renkum. Twee keer heeft hij heen en terug gereden.

Een wereld van verschil

Gisteravond was ik in het Dordtse theater en werd ik geboeid door de mooie en ook ontroerende jeugdherinneringen van Diederik van Vleuten, geboren in Den Haag. Hij nam zijn gehoor mee naar zijn jeugd in de jaren 60: eerste mens op de maan, Vietnamoorlog, een TV in de huiskamer, zomervakantie in de Dordogne, vrije liefde... Ook een citaat waarin vroeger opgeroepen werd massaal op Willem Drees te stemmen.

Vanmorgen valt mijn oog op een Facebookbericht van de community Dorpen Midden Betuwe. Een fragment van een oud krantenartikel over Randwijk, het dorp van mijn jeugd. Op de basisschool aldaar is een leerling in 1971 van school gestuurd omdat zijn haar te lang is. Ik herinner me het nog goed: het haalde Randwijk uit zijn winterslaap.

Onze zomers brachten wij plattekindskinderen door in het zwembad, gemaakt van strobalen en landbouwplastic, op een gierput achter onze boerderij. Boer Koekoek was onze politieke redder. De eerste TV kwam in ons huis eind jaren 70. Het draagbare TV-tje van een zus kwam in de huiskamer en met rode oortjes keken we Waldolala. Zo vingen we toch een glimp op van de vrije liefde, in onze kringen streng verboden: zeker in de openbaarheid.

Handjeklap

Gisteren bezocht ik het congres HRM in de zorg in Den Bosch. Verschillende zorgorganisaties presenteerden daar hun nieuwe manier van werken als het gaat over het werven én behouden van hun collega´s in de gezondheidszorg. We stonden stil bij uitdagingen waarmee de gezondheidszorg te maken heeft, nu en in de toekomst. 

Het congres was in het congrescentrum 1931, een bijzonder ontwerp, en mijn collega vroeg zich af welke functie dit gebouw vroeger had. Misschien waren het wel de hallen van de veemarkt opperde ik. We hadden het kunnen zien: op verschillende plaatsen herinnerden grote zwart-witfoto's aan, inderdaad: de veemarkt. 

Het is vandaag 114 jaar geleden dat mijn vader het levenslicht zag. Geboren in 1909, overleden in 1997.

Hij was boer, maar was het liefst veehandelaar geworden.