21-09-2017

Hij zou zijn pet wat rechter op zijn hoofd hebben gezet

“Ondergeteekende (G. Flipse, Nieuwstraat Arnhem) gevoelt zich verplicht openlijk zijne volle tevredenheid en erkentelijkheid te betuigen aan de Brandwaarborg-Mij L’UNION te Parijs en aan den Directeur voor Gelderland, den Heer A.L. van Elten, voor de zeer coulante en royale schaderegeling van den brand, die zijn Perceel a/d Koningstraat inwendig zwaar teisterde.”

Ik schat zo in dat meneer Flipse er toch een aardig stukje mee opgeschoten is; in ruil voor een beetje reclame misschien?

Peek & Cloppenburg heeft de najaars- en wintercollectie in de schappen hangen. “Afdeeling naar maat”. Mag ik raden? Voor maat 54 moet je minstens 3 trappen op. Of zouden ze die inzichten nog niet hebben gehad? Niet meer van deze tijd zul je denken. Nee, dat klopt. Ik lees dit allemaal in de Arnhemsche Courant van 20 september 1909.

Toch geef ik Prediker gelijk als hij beweert dat er niets nieuws onder zon is. Met berichten over de aanschaf van spaarlampen en aangifte van een mishandeling van een 11-jarig kind. Ook is 20 september 1909 “de groote dag in de politieke geschiedenis van Engeland van dezen tijd. Dit is de dag, die door alles wat liberaal voelt en liberaal denkt in het Vereenigd Koninkrijk sedert weken met spanning is tegemoet gezien”. Wij weten dat er nog veel van die dagen zullen volgen.

25-03-2017

Inburgeren

Met het hele gezin vertrokken ze voor een verre overtocht per boot. Op weg naar een onbekend land. Een land waarvan ze, van de vele duizenden die hen waren voorgegaan, gehoord hadden dat het er goed was. Je kon er een mooi bestaan opbouwen; dat lonkte.

Na vijftig jaar spraken de ouders de taal in dat land nog steeds niet.
Gelukkig begrepen ze wel wat er gezegd werd. Het mooie bestaan: dat was hard ploeteren geweest. Dat hinderde niet, dat waren ze van huis uit gewend. De godsdienst in dat land was net een beetje anders. Samen met anderen uit hetzelfde land van herkomst stichtten ze een nieuwe kerk, één die van huis uit vertrouwder voelde. Ze zochten elkaar toch al op, de mensen die de overtocht ook hadden gewaagd. Velen vonden elkaar in de liefde, trouwden, kregen kinderen en zo bleef het zelfs na meer dan honderd jaar toch een beetje Hollands in dat land aan de andere kant van de oceaan.

Mijn oudtante Kee vertrok in 1910 met haar gezin naar Sioux in de VS, mijn oudoom Evert koos jaren later voor Ontario in Canada. Van een nazaat van tante Kee hoorde ik onlangs van haar taalprobleem. Van tante Trui, de vrouw van ome Evert, heb ik brieven gelezen. Zij schreef trouw aan haar familie in Holland. Je leest daarin haar verlangen naar een berichtje uit Holland. Door de regels heen lees je ook haar teleurstelling over het aantal brieven dat hun kant op komt. Elke dag kijkt ze uit naar de postbode, maar alleen heel soms is het raak. Maar als dat zo is, dan is het feest. Het hele gezin luistert mee als de brief wordt voorgelezen.